semazen

Sema veya Sama, sufinin musiki nağmelerini dinlerken sesi ve anlamı işitmesi, vecde gelip hareket etmesi ve kendinden geçip dönmesi anlamında bir tasavvuf terimidir.

Arapçada "işitmek" anlamındaki semi kelimesinden gelir ve mecazi olarak "şarkı, nağme, musiki, raks" anlamlarındadır.[1] Zamanla sufilerin cezbe halinde şiir ve ilahi dinlemeleri ve bu dinleme sırasında vecde gelip ayakta zikir yapmalarına isim olmuştur.Sema sırasında genellikle dervişler döne döne raks ettikleri için semaya "devir ve deveran" (dönmek) da denilmiştir.[3] Tasavvuf anlayışına göre sema sırasında evrenin tüm gerçekleri işitilir ve sema edenler daha sonra bu gerçeklerin gerektirdiği şekilde davranıp yaşamaya çalışır.

Sama, literally Listening, is a Sufi ritual performed as part of the meditation and prayer practice known as Dhikr (in English, Remembrance [of God]).

It originates from the Sufi mystic Rumi, who is said to have fallen into an ecstatic trance after wandering through a city and hearing the name of God in the rhythmic hammering of a goldbeater (hence the name Sama, i.e. hearing/listening). As an imitation of this, Sama invites the practitioner to reflect on the all-encompassing presence of God, a concept known as tawhid.

Sama often includes singing, playing instruments, dancing, recitation of poetry and prayers, wearing symbolic attire, and other rituals. Sama is a particularly popular form of worship in Sufism